فهميديم كه وارد خاك عراق شده‏ايم. شوق و شادي برادران

خيلي تعجب كردم و گفتم: «عباس! تو همان طلبه‏ي هم‏محل ما

شب عمليات طريق‏القدس، ساعت دو و نيم شب بدون اين كه خوابي

وقتى بعد از نماز، مفاتيح به دست مى‏گرفت و با آهنگ دلنواز دعا مى

گفت : ‹‹ ماشين را كه در پاركينگ گذاشتم ، در مسير

قبلاً هيچ وقت اصغر اجازه نمي داد به راحتي درباره مرگ خودم و اتفاقاتي

اي كاش اين حرف را نمي زدم ، چون وقتي اين جمله را گفتم ، حسين

مى‏خواهم بنويسم؛ ولى ديگر قلم توان نوشتن را ندارد و مركبم ديگر

موجي ديگر از آتش و انفجار در راه بود . سنگرها چاله هايي بود با چند

تقريباً داشتيم اميدمان را از دست مي داديم كه چند نفر از بچه