به خط رفتن مهم نیست در خط ماندن مهم است

تا شهدا: رفقای انقلابی و شهدایی شهر مشهد او را به نام ابوعلی می‎شناسند، «شهید مترضی عطایی» که نام جهادی ابوعلی را برای خود برگزیده بود یکی از دهه‌ها شهید مدافع حرمی است که به شوق دفاع از حریم اهل بیت خودش را به سوریه رساند و در رکاب رزمندگان فاطمیون در مقابل تروریست‌های تکفیری ایستاد تا بار دیگر تاریخ جسارت به حضرت زینب (س) تکرار نشود.

شهید مرتضی عطایی متولد سال 1355 در شهر مشهد است. دومین فرزند از خانواده هشت نفری که پس از پایان تحصیلات متوسطه در مغازه تاسیسات ساختمانی پدرش مشغول به کار شد و در سن 23 سالگی ازدواج کرد که حاصل این ازدواج 2 فرزند به نام‌های نفیسه و علی است.

در روزهایی که هجوم بی امان تکفیری‌ها به شهرهای سوریه دل هر عاشق اهل بیتی را به درد می‌آورد مرتضی عطایی هم مثل بسیاری از هم قطارانش در تلاش برای رفتن به سوریه برآمد. می دانست که حرم حضرت زینب در خطر است و مسلمانان کشور سوریه شرایط سخت و ناامنی را می‌گذرانند. از آنجا که نیروهای افغانستانی مشتاق دفاع از حرم به عنوان تیپ فاطمیون به سوریه اعزام می‌شدند تلاش کرد تا با مدارک افغانستانی خود را به جبهه‌های جنگ برساند. او بلاخره پس از سختی‌های بسیار توانست به عنوان نیروی افغانستانی از طریق فاطمیون خود را به کاروان مبارزان حق برساند. او در کنار شهدای برجسته‌ای چون مصطفی صدرزاده، شیخ علی تمامزاده، جواد محمدی، مهدی صابری و شهدای دیگر لشکر فاطمیون در عملیات‌های مختلفی شرکت کرد تا اینکه به جانشینی شهید صدرزاده در گردان عمار رسید.

او همچنین در یکی از نبردها از ناحیه دست مجروح شد اما پس از مدت کوتاهی به میدان‎های رزم برگشت. با شهادت مصطفی صدرزاده و جواد محمدی بی تابی او برای رسیدن به رفقای شهیدش دوچندان شد تا اینکه در 21 شهریورماه سال 95 همزمان با روز عرفه در منطقه لاذقیه به شهادت رسید و به همرزمان شهیدش پیوست.