روایت عشقی بزرگ در دل جوانی ۲۱ ساله

تا شهدا؛ شهید عباس شيردل در سال ۱۳۴۶ در خانواده‌اي مذهبي و كشاورز در روستاي دستگردان از توابع بخش دستگردان شهرستان طبس ديده به جهان گشود. دوران ابتدايي را در روستاي هودر واقع در سه كيلومتري محل اقامت خويش سپري كرد اما به علت عدم تمكن مالي خانواده و علي رغم ميل باطني در حالي كه مشتاق ادامه تحصيل بود ترك تحصيل و به كار مشغول شد. 
عباس درس عشق به ولايت ائمه اطهار(ع) را از دامان مادر زحمتكش و عاشق به خاندان امامت و نبوت فرا گرفته و آن عشق با خونش عجين گشت او از همان كودكي پيمان دوستي و اخوت را با يار و همرزم خود شهيد عباس خاوري بسته و گويا با هم پيمان بسته بودند تا در دانشگاه عزت و شرف و آزادگي شركت کنند و با سعي و تلاش فراوان همراه با تهجد و توسل به مادرش زهرا(س) به افتخار شهادت نايل شود . 
عباس سمند همت و تلاش و مردانگي را در زندگي زين كرده بود و مشتاقانه مسير زندگي را طي كرد و به يقين باور داشت كه زندگي دنيوي چون حبابي بر روي دريا است لذا در طول مدت حيات دنيوي خود به هيچ چيز جز خدا و ائمه اطهار(ع) دل نبست و در هيچ شرايطي از ذكر و ياد خدا غافل نشد.
علاقه ي وافر این شهید بزرگوار به امام خميني(ره) و انقلاب اسلامي باعث شدكه او فرامين امام راحل را در همه حال واجب تلقي كند و در هر جا كه امامش دستور دهد حاضر شود، لذا به محض تشكيل گروه‌هاي مقاومت روستايي بسيج تحت پوشش پايگاه شهيد بهشتي عشق آباد، علي رغم كم سن و سالي، خود را با بزرگسالان بسيجي همراه کرده و نام خود را در دفتر زرين پر افتخار مدرسه عشق امام ثبت كرد. 
مدتي برای فراگيري آموزش نظامي به بيرجند و گناباد رفت و پس از آن مدت ۲۱ ماه در جبهه سردشت و در كوه‌هاي معروف به «دوپازا» مشغول خدمت بود. هر لحظه براي شهادت آماده بود. به حرم امام رضا(ع) مشرف شد و گويا از ولي نعمت خود حضرت رضا(ع) تقاضاي شهادت در راه خدا کرد.
لذا خداوند متعال با واسته آن امام رئوف درخواستش را اجابت كرد و در صبح روز ۱۳ تیرماه ۶۷ در منطقه سردشت او را به ميهماني خود فراخواند. پيكر پاك عباس پس از چند روز از شهادت در شهرستان طبس و بخش دستگردان تشييع و در كنار همرزم شهيدش در روستاي دستگردان به خاك سپرده شد.