روایت اسارت در مهران

به گزارش تا شهدا؛ شب بیست و هفتم اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۵ بود و من، سرپرست نگهبانی ام در منطقه مهران، شبی آرام و بهاری را تجربه می کردم. در تاریکی شب قدم می زدم و دوردست ها را می پاییدم. خبری نبود. زیر سکوت سنگین شب، جز صدای پای من و چند صدای ریز دیگر، چیزی شنیده نمی شد.

ناگهان افق ترک خورد! صدای توپ و تانک و گلوله  های ریز و درشت دشمن به  هوا برخاست. از طرف غوغای سنگینی به راه افتاده بود و با یورش بعثی ها زمین زیر پای ما می لرزید. آتش جنگ شب را مانند روز روشن کرده بود.

سلاحم را برداشتم و از همان سنگر نگهبانی، به سمت دشمن بعثی آتش گشودم. پایداری  ما تا ۶:۳۰دقیقه صبح ادامه یافت. یک مرتبه از جایی که ندیدم صدایی مرا خطاب قرار داد: «بهرام خواه …»

به خودم آمدم. دیدم دشمن از هر طرف ما را محاصره کرده. حتی کوچک ترین مسیر گریز هم برای ما نمانده بود. معطل نکردم. اسلحه ام را در دست گرفتم. پای یکی از عراقی ها را هدف قرار دادم و شلیک کردم. صدای همهمه عراقی ها بلند شد. خیلی سریع سرباز مجروح شان را بلند کردند و از منطقه جنگی بیرون بردند. سپس در یک حرکت اسلحه هایشان به سمت ما نشانه رفت. چشمانم را بستم. کمی منتظر ماندم. خبری نشد. چشمانم را باز کردم. دیدم یکی  از همان ها که درجه اش افسری بود. جلویشان را گرفته و به عربی چیزهایی می گوید.

یکی از همسنگران اهوازی و عرب زبان ما که از شاهدین این صحنه بود، برای ما تعریف کرد که سربازان عراقی تصمیم داشتند ما را تیرباران کنند، اما آن افسر برایشان مزاحمت ایجاد کرد و آن ها را از اجرای تیرباران منصرف نمود.

۱۵۰۰ نفر از کل منطقه مهران اسیر گرفته شد. اسرایی که می رفتند تا در کمپ ۵۰۰ نفر به ۵۰۰ نفر روزهای سخت اسارت را تجربه کنند.

راوی: آزاده مجید بهرام خواه