آزمایش های فوق سرّی

به گزارش تا شهدا؛ هوا سرد شده بود وآبگرمکن ها هم توان گرم کردن آ ب رابرای آن همه اسیر نداشتند . فکری به ذهنم رسید . دوتا قاشق برداشتم ودسته ی آنهاراسوراخ کردم و دو رشته سیم از آنها عبور دادم . یک تکه چوب هم بین قاشق ها گذاشتم و آنها را محکم به هم بستم . این شد یک المنت دست ساز . ایده ام این بود که اگر کمی نمک در آب بریزم والمنت را داخل آب فرو کنم وسیم ها را به پریز برق بزنم ، با تشکیل کاتد وآند والکترولیت آب نمک ، جریان بین قاشق ها عبور کرده وباعث اتلاف انرژی الکتریکی به صورت حرارت شده ودرنتیجه آب را گرم می کند .
برای این کار یک جای امن برای انجام آزمایش های فوق سرّی ام لازم داشتم . بهترین جا کارگاه داراب نقاش بود که پسر خوب وقابل اطمینانی بود . یک سطل آب آماده کردم والمنت ساخته شده را داخل آن گذاشتم ودو سر سیم ها را به برق زدم . پروژه نتیجه داد وآب را به سرعت گرم کرد . کم کم آب داشت به جوش می آمد . باید در جه آب را اندازه می گرفتم . تنها سنسور حرارتی ام انگشتان دستم بود . داراب گفت : اول برق رو قطع کن بعد دستت رو بکن توی آب !
من که حسابی غرّه شده بودم ، گفتم :  ببین عزیزم ،جریان الکتریکی ازکوتاهترین مسیر با کمترین مقاومت عبور می کنه . امکان نداره جریان الکتریکی از دستای من و زمین ، مسیر خودش رو ببنده ؛ چون این مسیر نسبت به مسیر کم امپدانسی که بین دوتا قاشق به خاطر آب نمک دار بوجود آمده ، امپدانس بیشتری داره . با اعتماد به نفس دستم را داخل آب فرو کردم . فرو بردن دست همان و از جا پریدن همان . چنان برقی مرا گرفت که از آ ن به بعد ، فکر حمام با آب گرمکن برقی را از سرم بیرون کردم.
برگرفته ازکتاب یازده (خاطرات پرفسور احمد چلداوی )