پدر و پسری در اسارت

به گزارش تا شهدا؛ به مرور زمان و در پی انجام عملیات رزمندگان اسلام، هر از چندی سی چهل نفر اسیر دیگر وارد اردوگاه می شد. سرهنگ فیصل نیز هر بار مسئولین آسایشگاه را به همراه ارشد اردوگاه فرا می خواند و اسرا را بین ما تقسیم می کرد. او تلاش داشت که تعداد نفرات هر آسایشگاه به یک نسبت باشد. ما شده بودیم ۷۰ نفر. یعنی یک گروه غذایی دیگر به ما اضافه شد. در میان دوازده نفری که به ما اضافه شد، جوانی بود به نام حمدالله دکامی زاده که قدی رعنا و بدنی ورزیده داشت، یکی از کشتی گیران تهرانی بود که به همراه پدرش در جبهه های جنگ به اسارت قوای دشمن درآمده بود.
پدرش یدالله نزد من آمد و گفت: «ترتیبی بده تا او جایش را با یکی دیگر از اسرا عوض کرده و حمدالله پیش من باشد.»از آنجا که هر آسایشگاه، مسئولی عراقی نیز داشت و این او بود که تصمیم نهایی را می گرفت، به اوگفتم، اجازه بده تا نظر افسر عراقی را نیز جلب نمایم. پس از توافق افسر عراقی، حمدالله به آسایشگاهی منتقل شد که پدرش حضور داشت.
از این بابت هر دو از من بسیار تشکر کردند. یکی دیگر از خوشحالی های آن روزم، دیدن روح الله ندرلو بین اسرای جدید الورود بود. در بین اسرا همیشه افرادی بودند که به خاطر شور جوانی و عدم ناسازگاری در زندگی جمعی، از شر و شور خاص که عموماً برای دیگران ایجاد مزاحمت می کرد، برخوردار بودند. من تنها روش برخورد موثر با آنان را در این می دیدم که آن ها را از دیگر گروه های غذایی حذف کرده و در گروه غذایی خود بیاورم.
آن ها، هم به حرمت اینجانب و هم به خاطر اعتراض ها و توصیه های مکرر دیگر اسرا، عموماً تغییر روش داده و در رفتار خویش به اصلاحاتی دست می زدند.
راوی: آزاده فریدون بیاتی