چون در آن لحظه حسین است که مهمان من است

تا شهدا - " وصیت می كنم مرا در گلزار شهدای ساری دفن كنند و تنها امید من كه همان دستمال سبزی است كه همیشه در مجالس مذهبی همراه من بوده و به اشك چشم دوستانم متبرك شده است را روی صورتم بگذارند،قبل از آن كه مرا در قبر بگذارند، مداحی داخل قبر برود و مصیبت جده غریبم حضرت فاطمه زهرا (س) وجد غریبم امام حسین(ع)را بخواند.

به شب اول قبرم نكنم وحشت و ترسچون در آن لحظه حسین است كه مهمان من است."(وصیتنامه شهید سید مجتبی علمدار)

اربا" اربا...

خیره شده بود به آسمون.حسابی رفته بود توی لاک خودش. بهش گفتم :«چی شده محمد؟»

انگار که بغض کرده باشه، گفت:«بالاخره نفهمیدم «ارباً اربا» یعنی چی؟ می گن آدم مثل گوشت کوبیده می شه! یا باید بعد از عملیات کربلای 5 برم کتاب بخونم یا همین جا توی خط بهش برسم ...»

توی بهشت زهرا (س) که می حواستند دفنش کنند، دیدم جواب سوالش رو گرفته بود. با گلوله توپی که خورده بود روی سنگرش ...(راوی همرزم شهید سید محمد شکری)

سلام بر حسین علیه السلام با سر بریده

امام جماعت واحد تعاون بود. بهش می گفتند حاج آقا آقاخانی. روحیه عجیبی داشت. زیر آتش سنگین عراق شهداء رو منتقل می کرد عقب. توی همین رفت و آمد ها بود که گلوله مستقیم تانک سرش رو جدا کرد. چند قدمیش بودم. «هنوز تنم می لرزه وقتی یادم میاد». از سر بریده شده اش صدا بلند شد:

"السلام علیک یا ابا عبدالله" (کتاب پیشانی سوخته_شهید محسن آقا خانی)

شبهای جمعه خدمت آقا اباعبدالله علیه السلام

شش روز از جنگ گذشته بود که شهید شد. خوابش رو دیدم. بغلش کردم و گفتم:« سراغ ما رو نمی گیری؟» چیزی نگفت. گفتم:« تا نگی اون دنیا چه خبره رهات نمی کنم!» گفت:« فقط یه مطلب میگم اونم اینکه ما شهدا شب های جمعه میریم خدمت آقا ابا عبدالله علیه السلام…»(راوی همرزم شهید محمدرضا فراهانی)