شهدا

دفاع‌مقدس

عکس‌ شهدا

[30 / 11 / 1396] شهید مدافع حرم سید احسان میرسیار؛
[30 / 11 / 1396] شهید داریوش دوانی؛
[30 / 11 / 1396] با حضور رئیس سازمان بسیج مستضعفین؛
[1 / 12 / 1396] شهید احمد تقدسی؛
[1 / 12 / 1396] همزمان با سالروز وفات حضرت فاطمه زهرا(س) صورت گ ...
[30 / 11 / 1396] شهید عبدالله رشیدی؛
[30 / 11 / 1396] شهید مدافع حرم محمد عبداللهی؛
[1 / 12 / 1396] همزمان با سالروز شهادت حضرت رهرا (س)؛
[30 / 11 / 1396] نسل جوان «راز درخت کاج» را کشف کرد؛
[30 / 11 / 1396] شهید بهرام بابا؛
[30 / 11 / 1396] بزرگمرد كوچك؛
[30 / 11 / 1396] مدیرکل حفظ آثار دفاع مقدس استان کرمانشاه؛
[1 / 12 / 1396] مرکزی میزبان فرزندان روح‌الله؛
[1 / 12 / 1396] همزمان با سالروز شهادت حضرا فاطمه زهرا(س)؛
[1 / 12 / 1396] مرکزی میزبان فرزندان روح‌الله؛

کدخبر: 49725
تاریخ انتشار: 18 مهر 1396 _09:12:41
اسم من پلاک است

«اسم من پلاک است» نام یکی از داستان‌های مرتضی سرهنگی است که برای کودکان به نگارش در آورده است. این کتاب تلاش دارد تا با بیانی کودکانه، پلاک را با تمام ویژگی‌ها و کارکردهایش برای بچه‎‌‌‌ها معرفی کند.

تا شهدا؛ «مرتضی سرهنگی» چهره برجسته ادبیات پایداری است. علاوه بر نویسندگان و ناشران حوزه ادبیات دفاع مقدس، بسیاری از مخاطبین این حوزه به واسطه فعالیت‌های گسترده وی، با این چهره خوش‌نام ادبیات فاخر دفاع مقدس آشنا هستند.
سرهنگی کارش را در روزهای آغازین دفاع مقدس در نشریات با انجام مصاحبه با رزمنده‌ها شروع کرد. وی علاقمندی به کتاب و نویسندگی را مربوط به دوران کودکی می‌داند. سرهنگی اهمیت ادبیات دفاع مقدس را به خوبی می‌داند و از این رو در عرصه ادبیات کودک و نوجوان نیز ورود پیدا کرده و رسالت مهم خویش را به انجام رسانده است. 
«اسم من پلاک است» نام یکی از داستان‌های سرهنگی است که برای کودکان به نگارش در آورده است. این کتاب تلاش دارد تا با بیانی کودکانه پلاک را با تمام ویژگی‌ها و کارکردهایش برای بچه‎‌‌‌ها معرفی کند.

 

در بخشی از این کتاب آمده است:
 «اسم من پلاک است. قطعه‌ی فلزی کوچک و نازک هستم. به همین شکل که می‌بینی. چند عدد پشت سر هم روی بنده‌ی صاف من کنده کاری شده است. اگر دقت کنی، می‌توانی این عددها را بخوانی. راستش را بگویم؛ مرا به خاطر همین عددها ساخته‌اند.
می‌پرسی چرا؟ خوب اگر گوش کنی، برایت تعریف می‌کنم. لابد مرا دیده‌ای؟ من با زنجیری که دانه‌های ریز دارد، مثل یک گردن‌بند ساده، از گردن سربازها آویزان هستم. اگر می‌گویم سرباز، به این خاطر است که هر کس لباس نظامی به تن دارد، خود را سرباز کشورش می‌داند.
حتی خلبان‌ها و غواص‌ها که در آسمان‌ها و دریاها  هستند. همه این سربازها صاحب یک پلاک‌اند. آنان هیچ وقت مرا از خودشان جدا نمی‌کنند، چون از عددهایی که روی من هست، شناخته می‌شوند.
وقتی در میدان جنگ، سربازی زخمی یا کشته می‌شود، این من هستم که با چشم گریان و صدای بلند می‌گویم؛ او کیست؟ نامش هستم که با چشم گریان و صدای بلند می‌گویم؛ او کیست؟ نامش چیست و از کدام لشکر است. این جور وقت‌ها نمی‌دانم چرا کسی صدای مرا نمی‌شنود.
سخت‌ترین لحظه‌های عمر من، وقتی است که گلوله‌ها از چپ و راست سربازم رد می‌شوند. من می‌ترسم یکی از این گلوله‌ها به من بخورد. می‌ترسم عددهایی که روی سینه‌ام کنده کاری شده است از بین برود و خوانده نشود./دفاع پرس

ابزار هدایت به بالای صفحه