شهیدی که بهجای منچستر راهی سوسنگرد شد
تا شهدا؛ دفاع مقدس چشمهای جوشان از معارف و آموزههای دینی رزمندگانی بود که در مکتب پاک امام راحل درس خوانده و در حماسهای عاشورایی بار دیگر علم عشق حسینی را در بلندای جهان به اهتزاز درآوردند.
"اکبر چهرهقانی" در سال 1337 در سوم شعبان مصادف با شب تولد امام حسین(ع) به دنیا آمد و مادرش نام اکبر را برای فرزند خود برگزید، اکبر پس از اخذ دیپلم تصمیم گرفت برای ادامه تحصیل به انگلستان برود، حتی محل سکونتش در شهری که میخواست به تحصیل بپردازد را هم اجاره کرد و کرایه آن را پرداخت.
همزمان با عزم اکبر برای رفتن به انگلستان، حرکتهای انقلاب شروع و اوج گرفت بنابراین در آخرین لحظات از رفتن منصرف و مبارزه با طاغوت را بر تحصیل بر انگلستان ترجیح داد و گفت "تا پیروزی انقلاب اسلامی این آب و خاک را ترک نخواهم کرد"، پس از پیروزی انقلاب، عشق به اسلام و انقلاب او را در مسیر دیگری قرار داد و جزء اولین گروهی بود که به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در آمد و توسط شهید چمران تحت تعلیمات خاص نظامی قرار گرفت.
سپس وارد نیروی ویژه نخست وزیری شد و از آن طریق در اغلب جنگهای کردستان به همراه دکتر چمران شرکت داشت تا این که جنگ تحمیلی آغاز شد و اکبر روز 7 مهر 1359 به همراه شهید دکتر چمران به خوزستان (اهواز) رفت و رزمش را با دشمن در ستاد جنگهای نا منظم آغاز کرد.
سرانجام اکبر چهرهقانی شب تاسوعا در حمله نیروهای اسلام برای شکست محاصره سوسنگرد به همراه دکتر چمران در پر خطرترین محور در حالی که در محاصره تانکهای دشمن قرار گرفته بودند و طی آن دکتر چمران از ناحیه پا مجروح شد، در دفاعی دلیرانه در مقابل دشمن ایستاده و در بیست و هشتم آبان ماه سال 1359 از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت همانند علیاکبر(ع) امام حسین(ع) مزد مجاهدت خود را از خداوند متعالی گرفت و به فوز عظیم شهادت نائل آمد.
اکبر چهرهقانی در خوزستان، در نبرد با ضد انقلاب و عوامل نفوذی رژیم عراق و کنترل مرز و همچنین در کردستان پس از حماسه پاوه در معیت دکتر چمران بود و زمانی که تجاوز ارتش بعثی عراق به میهن اسلامی آغاز شد، باز هم او در کنار دکتر چمران به خوزستان رفت و از یاران نزدیک او بود.
در روز حماسه آزادسازی سوسنگرد با آن که دکتر چمران به او دستور بازگشت داده و میخواست به تنهایی به سوی سوسنگرد و مقابله با دشمن بپردازد، ولی اکبر باز نگشت و همچنان همراه دکتر چمران به پیش تاخت. تا آن که در محاصره خطرناک دشمن در حالی که تنها مانده بودند، به شهادت رسید و این شهادت برای دکتر چمران بسیار سخت بود، به گونهای که در رثای این شهید، دستنگاشته زیبایی نوشت و او را "انسانی آزاده" نامیده است.