شهادت برای من افتخار بزرگی است
تا شهدا؛ میخواهیم هر روز را با نامی و یادی از این ستارهها، شب کنیم و کار را با تبرک و مدد از این عارفان عاشق آغاز؛ باشد که ادای دینی باشد بر آن همه رشادت، شهامت، مجاهدت و شجاعت... «برگ سبزی، تحفه درویش»، «تا چه قبول افتد و چه در نظر آید»
تبرک لحظاتمان با شهید مهدى حمیدى ملک:
بسم الله الرحمن الرحیم
سلام خدمت خانواده عزیزم، شاید این آخرین بارى باشد که مینویسم و با شما عزیزان حرف مىزنم؛ پدرجان و مادرجان امیدوارم که نبودن مرا طاقت بیاورید، شما براى من زیاد زحمت کشیدید و این را مىدانم که بر گردن من زیاد حق دارید و نتوانستم دینم را به شما ادا کنم مرا حلال و عفو کنید.
و شما برادران عزیزم نور چشمان من، دست پدر را رها نکنید و آنها را زیر سایه خداوندى خدا و در زیر سایه بزرگ خودتان نگاه دارید و او را تسکین دهید.
و شما خواهرانم تنها سفارشى که من به شما دارم این است که در نبودن من هیچگاه در پیش روى پدر و مادرم اسم مرا نیاورید. مرا عفو کنید.
من آگاهانه و با اختیار خود به جبهه آمدم و شما نباید کسی را مسوول شهادت من بدانید، البته که شهادت افتخاری بزرگ است؛ سعی کنید در زندگی هرگز کسى را از خود نرنجانید زیرا من در عذاب خواهم بود.