یتیم نیستم جناب، فرزند شهیدم!

تا شهدا؛ یتیم نیستم آقا، دختر شهیدم. این را با اقتدار می گفت دختری که از سوی فردی "یتیم" معرفی شده بود. می گفت: یتیم کسی است که پدرش "مرده" باشد نه اینکه به شأنی برسد که خداوند خود جاودانگی زندگی اش را گواهی کرده باشد و مردمان را از مرده پنداری و مرده خوانی او برحذر داشته باشد و نشانی آنان را در سفره خویش اعلام عام کرده باشد تا بدانیم شهدا، زندگان جاویدند و بر سفره رب و پرورش دهنده خود روزی می خورند. مگر مرده هم روزی می خورد؟ روزی سهم زنده است و پدر من هم شهید شده است و به زندگی جاوید رسیده است بر سفره رب خویش....خیلی خوشم آمد از این استدلال و این اقتدارش. کیف کردم از قوت کلامش. با خود می گویم انگار همه فرزندان شهدا در سخن گفتن، سفره نشین کلام بی بی زینب(س)  هستند که هم فرزند شهید بود و هم خواهر شهید و هم مادر شهید. همو که در کربلا، به مقام عظمای "شاهد" رسید و سخنگوی شهادت شد و در کوفه راوی صادق زیبایی هایی که از خداوند دیده بود و در برابر زشت پنداران زشت کردار ، پرده را چنین بالا زد و کربلا را نشان داد که؛ مارأیت من الله  الا جمیلا...و این جمله انگار عصاره "جهان بینی" اهل بیت شهادت در همه تاریخ است.
 در همه کربلاهای تاریخ در همه عاشوراهایی که اهل خویش را از پاکان مردم انتخاب می کند  پای صحبت فرزندان شهدا، پدر و مادر شهدا، همسر و خواهر و برادر شهدا هم که بنشینید رگه هایی از این حقیقت نورانی را می توانید بیابید. آنان با شهید خود، معامله زنده می کنند و هرگز به مرگش باور و ایمان نمی آورند. همین نگاه است که به آنان قوت و جهت می دهد. به ویژه در فرزندان شهدا که من بسیار تامل کرده ام و میان آنان و فرزندان یتیم جامعه فاصله بسیار دیده ام. اگر در برابر کودک یتیم دستت به ترحم و تلطیف بر سرشان می نشیند اما این دست در برابر فرزندان شهدا طعم تکریم و تعظیم و حتی تبرک می گیرد. در برابر یتیم نگاه تان لطیف و پر از لطف می شود اما در برابر فرزند شهید این لطافت، طعم ادای دین می گیرد. در برابر یتیمان احساس بزرگی می کنی و می خواهی برای شان کاری انجام دهی اما در برابر فرزندان شهدا، احساس کوچکی می کنی و کاری هم اگر انجام دهی در نگاه خودت هم خدمتی ناچیز در برابر بزرگی با عظمت، معنا پیدا می کند.
در برابر کودکان یتیم نگاه به فردا داری و اینکه دستی به محبت بر سرشان کشم تا فردا دستی برسر فرزندانم کشند اما در برابر فرزندان شهدا نگاه به گذشته داری و اینکه مدیون شان هستی و...بله، میان فرزند شهید بودن و یتیم بودن، فاصله از زمین تا آسمان است و من این را نتیجه حضور خدا در خانواده شهید می دانم که در حدیث قدسی وعده می فرماید، من جانشین شهید در خانواده اش هستم و این آثار آن برکت بزرگ است که فرزندان شهدا را هم بزرگ می دارد. چنان بزرگ و قوی که از کلماتش هم نجابت و غیرت می تراود؛ یتیم نیستم آقا، دختر شهیدم!