رسالت امروز فرزندان شهدا در قبال انقلاب اسلامی ومردم از زبان یک فرزندشهید
تا شهدا؛ متن یادداشت ارسالی بدین شرح است:
شهادت در یک قالب وحدت و جمع بین صالحین اتفاق افتاد و ما فرزندان شهدا نیز باید اکنون دور هم جمع شویم یا به عبارتی شهدا ما را دور هم جمع کنند تا رسالت مان را درست انجام دهیم و انجام این رسالت سنگین در قالب یک وحدت و هم فکری و به عبارتی کارگروهی اتفاق میافتد.
جمله بسیار راهبردی امام خمینی (ره) که فرمودند "خانواده شهداء چشم و چراغ این ملتند"، را نسب العین قرار دهیم. در این جمله قبل از آنکه یک امتیاز را برساند یک مسئولیت سنگین برای خانواده شهدا ایجاد می کند یعنی فرزند شهید باید راهنما و راهبر جامعه باشد و علت اینکه این رسالت سنگین بر دوش او گذاشته می شود پیوند خونی او با فردی به نام شهید است که شهید با هوشیاری تمام و زمان شناسی بی نظیر و شجاعتی مثال زدنی در میان دنیا و آخرت، آخرت را برگزید و با افتخار باعث جاودانگیش شد که این بصیرت و شجاعت رمز اعتلای جامعه می باشد.
مراقب باشیم که در جبهه ی مقابل ما یعنی جبهه باطل نگاه این است که اگر کسی هست که گذشته ارزشمند و مفید برای آن مجموعه دارد، می بایست به بچه و سلاله آن فرد یک توجه خاص، نه فقط توجه از منظر ارائه خدمت و تکریم داشته باشند، بلکه یک توجهی خاص در خصوص پرورش آن فرد برای نسل آینده و در جایگاهی خاص برای تاثیر و رسالتی خاص نگاه شود.
بنده با تحقیق و مطالعه می گویم که فرزند شهید باید از لحاظ نقش آفرینی در جامعه بیش از شهید نقش آفرین و تأثیرگذار باشد؛ زیرا ظرفیت ژنتیکی فرزند شهید با افتخاری که توسط پدرش خلق شده است، شناسایی شده است و البته اگر این شناسایی در همین مرحله باقی بماند تهدید هدر رفتن این ظرفیت خطر بزرگی است.
ما فرزندان شهدا دو رسالت بزرگ داریم و آنها عبارتند از بازتعریف فرزند شهید در مسیر تداوم ایثارگری و نیز تعریف جایگاه و رسالت فرزندان شهدا.
برادران و خواهران گرامی ، در مورد شهداء می گویند که بسیار باهوش و وقت شناس بودند، نخبگان جامعه بودند، ما فرزندان آن هاییم. ما قرار است در یک موقعیتی بالاتر از شهدا نقش آفرینی کنیم، نه این که فقط در سایه خدمت پدرانمان بمانیم و بگوییم ما که فرزند شهیدیم و حقمان را به انقلاب و اسلام و کشور ادا کرده ایم. مطمئن باشید در آخرت فرزند شهید بر اساس رسالتی که دارد، مورد سوال و ارزیابی قرار می گیرد. زیرا که هم منتسب و هم از خون فردی به نام شهید هست و هم یک رسالتی بزرگ را داراست. فرهنگ ایثار و شهادت، دارای ابعاد طول، عرض و ارتفاع می باشد.من از دوستان درخواست میکنم روی مسائل فکر و برای تبدیل آن به گفتمان برنامه ریزی کنند.
بحث فرهنگ ایثار و شهادت باید طول داشته باشد، یعنی ادامه دار باشد. یعنی آینده نگری. بعد از عاشورا این بچه های امام حسین (ع) بودند که قیام را ادامه دادند. پس شهدا نباید به عصر ما محدود شوند و وظیفه ی همه ماست که راه و روش آنها را جاودانه کنیم که البته شهدا زنده اند و این انجام رسالت را هدایت می کنند .پس باید این فضای گفتمان سازی که مطمئنا با هدایت شهدا خواهد بود، برای این مهم دارای خروجی تئوری و عملی باشد.
فرهنگ ایثار و شهادت عرض دارد که به اعتقاد من گسترش عملیات و توسعه موضوعات ایثارگرانه در همه جامعه است. فرزندان شهدا در سطوح بالای علمی و در همه عرصه های خدمتگذاری در کشور پراکنده هستند و نقش دارند و باید ایثار و شهادت را در موضوعات مختلف و عملیاتی ترجمه و تفسیر کنند.
فرهنگ ایثار و شهادت عمق دارد. یعنی سهم تأثیر بالاتر داشتن، خالصانه و از اعماق جان پذیرفتن، نباید پدیده ای و لحظه ای عمل کنیم و جامعه اکنون تشنه این عمق است که اگر این ابعاد میان نخبگان به گفتمان تبدیل شود رسالت بزرگ نخبگان در مورد این فرهنگ شروع می شود و شاهد اعتلای جهانی این فرهنگ خواهیم بود.
با تداوم گفتمان ایثارگری از حالت سکون خارج می شویم و آن وظیفه سنگینی که درخصوص نقش آفرینی داریم، پیاده می کنیم. در نقش آفرینی ما دو حالت ایستایی و پویایی داریم. ایستایی دفاع از انقلاب و پویایی حرکت انقلاب و ایثارگر ماندن در این عرصه می باشد. فرزند شهید نه تنها در بحث ایستایی، بلکه باید پویایی لازم را در مسیر ارزش های انقلاب داشته باشد. به هر حال ما قرار است خط مقدم راه شهداء باشیم، این رسالت ماست.