دردهای بی پایان حلبچه
به گزارش تا شهدا؛ "حلبچه" نامی فراموش ناشدنی و آنقدر به دل های ما نزدیک است که گویی بخشی از سرزمین ایران، قربانی و زخم خورده بمباران شیمیایی صدام حسین شده! اما "حلبچه" یکی از شهرهای کردستان عراق و در فاصله 15 کیلومتری ایران، همچنان ایستاده و با عواقب بمباران شیمیایی رییس جمهور خود! دست و پنجه نرم می کند.
25 و 26 اسفند 1366 (16 و 17 مارس 1988 میلادی) وقتی مردم کُرد حلبچه مشغول زندگی روزمره بودند، با بمباران شیمیایی شهر خود مواجه شده و 5هزار نفر از مردم غیرنظامی و بی دفاع در یک روز، جان خود را از دست دادند و بیش از 7هزار نفر نیز به شدت مجروح شدند.
احمد ناطقی، سعید صادقی و شهید سعید جان بزرگی با عکاسی از جنایت صدام در حلبچه، باعث مانایی این حادثه در تاریخ شدند و تأثیر عمیقی بر افکار عمومی جهان گذاشتند.
برخی از شاهدان این واقعه معتقدند که عدم مقابله مردم حلبچه با رزمندگان ایرانی در عملیات کربلای 10، عامل بمباران حلبچه بوده است. اما دشمنی صدام حسین با حلبچه، به گذشته های دور بازمی گردد که در گزارش پیش رو تشریح خواهد شد.
به محض وقوع بمباران، مجروحان شیمیایی حلبچه به بیمارستان های ایران منتقل شدند و تحت مداوا قرار گرفتند و آوارگان نیز سکنی داده شدند؛ این در حالی بود که کشورهای ابرقدرت همچون آمریکا، سعی بر مقصر جلوه دادن ایران در بمباران حلبچه بودند.
سرویس ایثاروشهادت ایمنا به مناسبت بیست و هشتمین سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه، مروری بر این واقعه از زبان "نریمان علی محمد" مسئول روابط عمومی موزه شهدای حلبچه و شهرداران صلح این شهر خواهد داشت:
سیری کوتاه در موزه شهدای حلبچه
نریمان علی محمد درباره تاریخچه موزه شهدای حلبچه می گوید: "این موزه در سال 2001 میلادی احداث و در سال 2003 توسط کالین پاول، وزیر خارجه وقت آمریکا افتتاح شد. هدف از ساخت این موزه، زنده ماندن یاد و خاطره قربانیان و شهدای حلبچه است. ما این حقیقت را می دانیم که آمریکا به همراه 20 کشور دیگر، صدام را مجهز به سلاح شیمیایی کرده است. حتی آمریکا در زمان بمباران حلبچه، مدعی بمباران این شهر توسط ایران بود. ما هیچ گاه این موضوع را از یاد نخواهیم برد."
وی اضافه می کند: "صدام حسین، تنها جنایتکار بمباران نبود، بلکه تمام کشورهایی که این سلاح را به صدام حسین فروختند و کشورهای عربی که هیچ عکس العملی نشان ندادند، به نظر ما جنایتکار هستند."
این بازمانده بمباران شیمیایی حلبچه، در معرفی بخش های مختلف موزه تصریح می کند: "موزه شهدای حلبچه از هفت قسمت جداگانه تشکیل شده است. بخش اول به معرفی شهر حلبچه و جنگ جهانی اول تا بمباران این شهر اختصاص دارد. قسمت دوم مربوط به مجسمه ها و نمادهای بمباران حلبچه بوده و بخش سوم که بزرگترین محوطه موزه شهدای حلبچه را به خود اختصاص داده، شامل نام 5هزار شهید حلبچه روی دیوار است."
نریمان ادامه می دهد: "قسمت چهارم عکس های بمباران شیمیایی حلبچه را به نمایش گذاشته است. این عکس ها توسط روزنامه نگاران ایرانی و خارجی به ثبت رسیده اند. قسمت پنجم به معرفی زخمی های بمباران حلبچه و گورهای دسته جمعی قربانیان می پردازد. ششمین بخش از موزه شهدای حلبچه به هزاران سند و مدرک مرتبط با بمباران شیمیایی حلبچه مانند دادگاه های «صدام حسین» و «علی حسن المجید» اختصاص دارد. هفتمین و آخرین بخش، گالری پوستر و تابلوهای اهدایی توسط مردم و هنرمندان داخلی و خارجی به موزه شهدای حلبچه است. بیشتر کارمندان موزه، از بازماندگان بمباران شیمیایی حلبچه هستند."
افزایش بیماری سرطان؛ قصه دنباله دار بمباران حلبچه
مسئول روابط عمومی موزه شهدای حلبچه، در پاسخ به سوالی درباره میزان استقبال بازدیدکنندگان از این موزه، به بحران های پیش روی کردستان عراق اشاره می کند و می افزاید: "تعداد بازدیدکنندگان موزه شهدای حلبچه به دلیل بحران های اخیر کردستان عراق، کمتر شده ولی در سال های قبل، حدود 70هزار نفر از داخل و خارج عراق برای بازدید موزه آمده اند. از این تعداد، حدود 5هزار نفر از کشورهای اروپایی، آمریکایی و ترکیه به حلبچه سفر کرده اند."
وی از تداوم عوارض بمباران شیمیایی حلبچه تاکنون، یاد می کند و می گوید: "بمباران حلبچه، فقط فاجعه ای در سال 1988 نبود که تاثیرات آن با مرور زمان از بین رود. بلکه مردم حلبچه، همچنان با عوارض آن دست و پنجه نرم می کنند. برای مثال نسبت بیماری های سرطانی در حلبچه، 10 برابر شهرهای دیگر کردستان عراق است. هر هفته و هر ماه، شاهد مرگ عزیزانی هستیم که بر اثر بمباران شیمیایی حلبچه، سال ها درد و رنج را به جان خریده اند. بیش از 10هزار زخمی از آن دوران برجای مانده اند که در این میان، 400 نفر وضعیت وخیمی دارند. ما تجربه ای برای درمان بیماران شیمیایی نداریم و اکثر آنها به واسطه تجربه ایران در این زمینه، عازم این کشور می شوند."
نریمان علی محمد با تقدیر از حمایت های جمهوری اسلامی ایران از مردم حلبچه یادآوری می کند: "مردم حلبچه، همیشه نقش ایران در نجات جان زخمی ها و کاهش تعداد قربانیان را ستایش می کند. نیروهای ایرانی در روز بمباران، به مردم حلبچه کمک کردند و اردوگاه هایی در چند شهر برای ما ساختند، ما را پناه دادند تا سال 1991 به شهر خودمان بازگشتیم."
بازگشت کودکان دیروز، به آغوش مادران حلبچه
شهرداران صلح مردم حلبچه، بمباران این شهر را فاجعه ای فراموش ناشدنی می خواند و تصریح می کند: "تعداد زیادی از بچه یکساله و کمتر، در شلوغی آن روزها به ایران منتقل شده و گم شده بودند. تاکنون نزدیک به 17 نفر از آنها به آغوش خانواده بازگشته اند. دختری به نام "مریم" آخرین فرزندی بود در شهرهای شمالی ایران زندگی می کرد و حالا به خانواده اش رسیده است. شانزدهم مارس نیز سه فرزند دیگر به حلبچه بازگشتند. این افراد پس از انجام آزمایش های D.N.A تحویل خانواده ها داده می شوند. این کودکان به توصیه نیروهای ایرانی، به بیمارستان های ایران منتقل شدند و در وقت شلوغی، در بیمارستان ها گم شده بودند."
نریمان علی محمد از دشمنی دیرینه صدام حسین با شهر حلبچه می گوید و جنایات تاریخی حلبچه را این گونه روایت می کند: "شهر حلبچه از قدیم، سرزمین انسان های روشنفکر و شاعران بوده و به همین دلیل، ظلم و ستم صدام را قبول نمی کرد. اکثر شورش ها و انتفاضه های ملت کُرد علیه صدام، از حلبچه شروع می شد و دشمنی صدام با مردم حلبچه، ریشه در این موضوع داشت. در سال 1963 به دستور کلنل صدیق، شهر حلبچه ویران شد. در سال 1974 شهر ما را بار دیگر با بمب ناپالم ویران کرده و هزاران نفر، دوباره آواره ایران شدند. مردم حلبچه در سال 1987 راهپیمایی مسالمت آمیزی برگزار کردند که رژیم صدام با کشتار گروهی زیادی از آنان و زنده به گور کردن زخمی ها، پاسخ این راهپیمایی را داد."
وی در پایان، مردم حلبچه را صلح طلب معرفی می کند و می گوید: "مردم حلبچه هرگز به دنبال انتقام گیری از عاملان فاجعه سال 1988 نبودند. برای مثال در انتفاضه مردم کردستان در سال 1991، هزاران نفر از سربازان عراقی دستگیر شدند. این سربازان، همان افرادی بودند که در کشتارهای حلبچه دست داشتند اما مردم حلبچه به آنها غذا و محل اسکان دادند. مردم حلبچه به دنبال آشتی و آرامش هستند و امیدوارند که این فاجعه در هیچ جای دنیا تکرار نشود."
نمای بیرونی "موزه شهدای حلبچه"