نشاید که نامت نهند آدمی

به گزارش تا شهدا؛ یکی از مسائلی که جامعه ایثارگر وجانباز را رنج میدهد مسئله درمان عزیزان جانباز است. در فصل سوم قانون جامع خدمات رسانی به ایثارگران ماده 13 عنوان شده که تامین صدرصد هزینه های بهداشتی ودرمانی جانبازان وخانواده ایشان برعهده دولت میباشد و اعتبارات آن هرساله درقوانین بودجه درمانی منظور می گردد:
 اما باتوجه به بیمه سلامت وبیمه تکمیلی که بنیاد به جانبازان داده شاهد این مسئله میباشیم وقتی بعداز کلی بوروکراسی یاهمان کاغذبازی از گرفتن فرم ارجاع  از پزشک خانواده و مراجعه به پزشک متخصص وپرداخت هزینه های درمانی ومجددا کاغذ بازی وگرفتن کپی از مدارک پزشکی وکارت جانبازی وبیمه مکمل وبیمه سلامت وارجاع به بیمه ای که بنیاد با آن قرار داد بسته، تازه کارکنان بیمه اعلام می کنند که این دارو یا این آزمایش یا هزینه عینک یا هزینه دندانپزشکی یا فلان یافلان هزینه ها شامل بیمه قرار نمی گیرد!
بعد میبینی تازه هزینه هایی که هم شامل بیمه  قرار گرفته بعداز چندماه که توسط سازمان بیمه گر پرداخت می شود کمتراز پرداختی جانباز از هزینه کرد درمانش بوده! بُعد بعدی که مشاهده می گردد سازمان بیمه گری که با بنیاد قرار داد بسته با هیچ کدام از بیمارستان ها و درمانگاهای دولتی که جانبازان برای درمان به آن مراجعه می کنند قرار داد ندارند، مگر جانبازی که مجبور میباشد برای درمان وپیگیری مشکلات پیش آمده از صدمات ناشی از جنگ هر روز به درمانگاه ها وبیمارستان ها مراجعه کند!
با این وضعیت حقوقی که می گیرد چقدر میتواند از حقوق ناچیزش خرج کند وبعد برای پس گرفتن مبلغی از خرج کردش که چندین ماه طول میکشد منتظر بماند؟ آزمایش هایی هست باهزینه های بسیار زیاد که جانباز مجبور است یک سوم از حقوقش را بدهد تا ماه ها صبرکند، آیا شامل بیمه تکمیلی شود یا نه؟ اما اگر در راستای خدمات رسانی به جانبازان میخواست حرکت کند مثل اکثر ارگان ها یا وزرات خانه های دیگر با بیمارستان ها و درمانگاه های اعم از دولتی وخصوصی قرارداد می بست  و برای درمان عزیزان جانباز گرفتاری درست نمیکرد.
متاسفانه مشکلات جامعه ایثارگر زیاد ومسئولین بی توجه بیشتر جانبازان از دردهایی بدنی رنج می برند که احتیاج به تحقیق متخصصین ومحققین  برای این نوع دردها وجود دارد به بیشتر پزشکان مراجعه که میکنی چون واقف به اینگونه دردهای آزاردهنده نیستند بعداز کلی آزمایش های مختلف می گویند که جنبه عصبی دارد.
به پزشکان اعصاب مراجعه میکنی برایمان انواع واقسام آرامبخش ها تجویز می کنند. از خوردن اینهمه آرامبخش چیزی که نصیبمان میشود، گیجی منگی سستی رخوت چاقی بیماری های کبدی کلیوی گوارشی وغیره نصیبمان می شود. روزهایمان به روزمرگی و شب هایمان به بی خوابی ودرد و رنج می گذرد.
تا کنون مسئولین را متوجه این نکرده که از نزدیک به کشورهایی که جنگ جهانی اول ودوم را تجربه کردند و امروز مراکز تحقیقاتی ودرمانی پیشرفته ای را دارند وتوانسته اند از رنج و آلام مجروحین جنگشان بکاهند و آنان را به زندگی بهتری وصل کنند. مراکزی که موجود حداقل در استان فارس میباشد در حد بیمارستان یا آسایشگاه های اعصاب روان میباشد که وقتی وارد اینطور جاها  برای درمان میشوی بدتر از خود و زنده بودن خود پشیمان میشوی.  همه مجروحینی که میبینی دارای افسردگی های حاد و از خوردن ارامبخش هایی که تجویز برایشان میشود، بیشتر شبیه کسانی که گرفتار اعتیاد میباشند شده اند.
مسئولین به فکر ساخت یا راه اندازی جاهایی باشند که محققین ومتخصصین این امور بتوانند به جانباز امید برای زندگی سالم وتوام بانشاط را بدهند وهم از دردهایشان کاسته شود که همانطور که شاعر پر آوازه کشور عزیزمان میگوید بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند
چوعضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار 
تو گز مهنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی