مجاهد/ شهید حسن کریم پور

تا شهدا؛ ماموران طاغوتی همه جا بودند و اوضاع را چهار چشمی زیر نظر داشتند. تظاهرات و پخش اعلامیه و عکس های امام خمینی (ره) وحشتی عظیم در دل مزدوران رژیم انداخته بود. این وضعیت در استانی چون سیستان و بلوچستان از حساسیت بیشتری برخوردار بود.
در حالی که بچه های حزب اللهی, انسجام انقلابیون سایر استان ها را نداشتند و هنوز تشکیلاتی کار نمی کردند و خلاصه کار ها خیلی حساب شده پیش نمی رفت. در همین اوضاع و احوال, یک روز دو ساک برزنتی پر از اسلحه ی کلت آوردند و در مسجد گذاشتند, بدون اطلاع قبلی و بدون هیچ برنامه ای.
گفتند بین برادران توضیع شود. تا ما متوجه شویم که اوضاع از چه قرار است, گفتند که به احتمال قوی محله لو رفته, چون ماموران انتظامی و امنیتی سر چهارراه مستقر شده اند و همه چیز را با دقت تحت کنترل دارند.
بدجوری گیر کرده بودیم. جا به جایی سلاح ها در چنین شرایطی غیر ممکن بود , ضمن آن که الزامی هم بود. واقعا مانده بودیم چه کنیم که حسن آقا از راه رسید. از حالت غیر عادی ما فهمید که باید خبری باشد.
موضوع را گفتیم ... بر خلاف انتظار ما خیلی خونسرد و با اطمینان گفت :« هیچ مشکلی پیش نمی آید.«بعد هم ساک هارا داخل ماشین ژیانی که داشت, گذاشت. یک بسم الله گفت و راه افتاد. این کار با چنان درایت و آرامشی انجام شد که هیچ کس, حتی ماموران رژیم هم, ذره ای به او شک نکردند... انجام چنین کاری, آن هم در آن شرایط , فوق العاده متهورانه و نیازمند ایثار و از خود گذشتگی بود. کاری که فقط یک دلاور مردی چون حاجی بر می آمد... و او یک مجاهد فی سبیل الله به معنای واقعی آن بود.
*شهید حسن کریم پور