همیشه راضی به رضای خدا

تا شهدا؛ مدتی که در بیمارستان در کنارش بودم، همیشه منتظر بودم که به سخن بیاید و از حال خود شکوه و اظهار نارضایتی کند. همیشه هراس داشتم که اگر وضعیت خود را بداند، حتما نا امید خواهد شد. اما او به قدری امیدوارانه با من صحبت می کرد که به من هم آرامش می داد؛ به طوری که به خود می گفتم دکتر ها مسئله را خیلی بزرگ می کنند. او خوب می شود و سر خانه و کارش بر می گردد. همین هم موجب می شد که با روحیه ی بهتری در کنارش باشم. 
در تمام مدت بیماری، یک بار هم ندیدم نا شکری کند. همیشه راضی به رضای خدا بود و مرا به صبر و بردباری دعوت می کرد.
این بردباری فقط به بیماریش محدود نمی شد. او در خانه و در تمام امور خانوادگی با متانت و خوشرویی و با قلبی آرام، مرا به آرامش و صبوری توصیه می کرد.
سرتیپ حاج محمد جعفر نصر اصفهانی