جانبازان مينزدايي بلاتكليف هستند
تا شهدا - پس از جانبازيام به بنياد جانبازان براي گرفتن مستمري يا حالت اشتغال به كار مراجعه كردم ولي در جواب به من گفتند حالت اشتغال به كار را براي جانبازان 70 درصد به بالا ميدهند و حتي يكي از كارمندان بنياد ميگفت وقتت را اينجا تلف نكن چون هيچ فايدهاي ندارد. همين چند ماه پيش كميسيون پزشكي بنياد براي حالت به اشتغال به كار 35 نفر تشكيل جلسه داد كه در نهايت با اشتغال به كار دو يا سه نفر موافقت كرد. از اول امسال هر چقدر به بنياد مراجعه كردهام جوابي نگرفتهام.
من نيروي اماني مركز مينزدايي بودم و سه ماه به سه ماه قرارداد مينوشتم. بعد از جانبازي تا مرداد ماه امسال در مركز مينزدايي به عنوان مسئول گروه مشغول به كار بودم ولي رئيسم عوض شد و او هم با كار كردن من در مركز مينزدايي موافقت نكرد. با وضعيت چشمهايم به من ميگفت بايد دوباره به عنوان نيروي پاكسازي مشغول به كار شوم و من با وضعيت چشمهايم نميتوانستم به مين دست بزنم. به من گفتند خودت را بازخريد كن كه با وضعيت قراردادهاي اماني ما عملاً چنين چيزي ممكن نبود. الان بسياري از جانبازان پاكسازي را ميشناسم كه چون نيروي اماني بودهاند هيچ حقوق و دريافتي ندارند و توانايي كار كردن در جاي ديگر را هم ندارند. يكي از دوستان جانباز 50 درصد است و يكي از پاهايش قطع شده و خانهنشين است و هيچكس پاسخگوي وضعيتش نيست.
تا سال 88 كه نيروهاي پاكسازي را به عنوان جانباز قبول نميكردند و زماني كه حضرت آقا فرمود هر كس در ميدان مين كار ميكند جانباز است، بنياد جانبازان پاكسازي را به عنوان جانباز قبول ميكند. متأهل هستم و يك فرزند دارم و به خاطر وضعيت چشمهايم نميتوانم كاري انجام دهم. فقط ماهي 50 هزار تومان هزينه قطره چشمهايم است. به همه جا براي وضعيت اشتغالم سر زدم و متأسفانه هيچ جواب درستي از كسي نشنيدم. حتي حاضر بودم در ساندويچي كار كنم ولي چشمهايم اجازه كار كردن در آنجا را به من نميدهد. از طريق ستون تريبون آزاد جانبازان و روزنامه جوان ميخواستم صدايم را به گوش مسئولان مربوطه برسانم تا آنها بفهمند با چه وضعيت سختي زندگي ميكنم.