مادر شهید مفقود الاثر پس از 35 سال به فرزندش رسید

تا شهدا - قربان صحرایی چاله سرایی در وفات اولین شهید شهرستان ماسال نوشت:

مرحومه بانو «گلتاج حیدری» مشهور به «تاجی»، امشب تاجی از گل را از دستان پسرش دریافت خواهد کرد.
این بانوی چشم انتظار، امروز دعوت حق را لبیک گفت و به سوی پسرش، شهید محمود حسرتی شتافته است و این محمود است که امشب از مادرش میزبانی می‌کند.
محمود در غرفه‌ای از بهشت، سفره‌ای گسترده است. او با جمعی از بهشتیان به استقبال خواهد آمد. با ورود مادر، آغوش می‌گشاید و پیشانی و دستان رنجدیده‌اش را می‌بوسد و و را به «سَرینگا سَر» و صدر آن سفره دعوت می‌نماید. امشب «گلتاج‌ماشی» صدرنشین محفل با صفا و دوستانه شهید محمود است.
کسی چه می‌داند شاید شهید محمود با «تالشه‌خله‌»ای رسا پدرش را نیز که در روضه‌ای دیگر متنعم است، به این بزم دعوت نماید.
می‌گویند «تاجی ماشی» حلوای ضیابری بسیار خوشمزه‌ای درست می‌کرد. ایام عید نوروز که می‌شد خویشان و همسایگان از هم پیشی می‌گرفتند تا هرچه زودتر به دیدن «گلتاج ماشی» بروند و ضمن تبریک عید به وی از حلوای خوشمزه‌اش نیز لقمه‌ای میل کنند.
اما امشب دیگر این محمود است که میوه‌های بهشتی بر سفره استقبال چیده است و در طبقی از نور «حلوای بهشتی» نهاده و از مادر استقبال می‌کند و کامش را با حضور مادر حلاوت می‌بخشد.
یادش به خیر. وقتی می‌شنید فلان همسایه یا خویشاوند بیمار است و به قول تالشان قدری «ناخوش احوال‌» است، اولین کسی که به ملاقاتش می‌رفت این «گلتاج ماشی‌» بود. او در اولین فرصت خود را به بالین بیمار می‌رساند و دلجویی‌اش می‌کرد و بنا به تشخیص تجربی و سنتی خویش می‌گفت برای بیماری تو فلان موضوع را رعایت کنی بهتر است. و گاهی دست مهربان و نوازشگرش را بر سر بیمار می‌کشید و با خوشخویی می‌گفت «بَلَه جان، نیگران مبن، ترا خوب آبی». اما خویشان و اقوام و همسایگان دیگر سیمای مهربان و چشمان منتظر «گلتاج ماشی» را دیدار نخواهند کرد. زیرا انتظار 35 ساله «تاجی ماشی» به پایان رسیده است و از امشب وی نزد پسرش محمود مأوا گزیده است.
مرحومه بانو «گلتاج حیدری»، مادر جاویدالاثر شهید محمود حسرتی، اولین و غریب‌ترین شهید شهرستان ماسال، امروز دعوت حق را لبیک گفت و به پسر شهیدش، محمود پیوست.
وی بنا به وصیتش در مسجد شهید بهشتی روستای معاف شاندرمن و در کنار یادمان پسرش به خاک سپرده شد.
یادش گرامی و روحش شاد.