ملاقات با صدام و دریافت مدال شجاعت
خاطرات سرهنگ عراقی صبار فلاح اللامی
پس از بازگشت از خرمشهر، خود را به مقر لشکر 11 رساندم. مقر لشکر، حال و هوای دیگری داشت! آن چه شنیده می شد، فحش و ناسزا و بد و بیراه بود، اما کسی هدف این ناسزاگویی ها را نمی دانست.
به اتاق سرتیپ ستاد «عبدالصاحب السامرایی» رفتم تا درباره ی وضعیت جدید خرمشهر صحبت کنیم.
گفتم: «قربان، خرمشهر به دست ایران ها افتاده است.»
فریادی کشید و برخاست: «نخیر. این طور نیست ابوعلا. وضعیت در خرمشهر هنوز به نفع ماست و گزارش های تازه خبر از توقف ماشین جنگی ایرانی ها در دروازه ی این شهر می دهد.»
گفتم: «این خبر، کذب محض است. همه گزارش ها اغراق می کنند. من خود آن جا بودم و تنها تیپ 10 در خرمشهر مانده که آن هم فکر می کنم در حال عقب نشینی است.»
البته سرتیپ سامرایی چندان تقصیری هم نداشت، زیرا اصولاً در عملیات های بزرگ، افسران ارشد در ارائه گزارش های دروغ از وضعیت واقعی منطقه و نبرد اغراق
می کردند تا بدین طریق بتوانند وجهه ی خوبی در نزد فرمانده داشته باشند و امتیازات نظامی و مادی کسب کنند.
توضیحات من، سرتیپ «السامرایی» « مسئول استخبارات منطقه ی عملیاتی جنوب ـ را متقاعد کرد و او حقیقت را پذیرفت و براساس وضعیت و رویدادهای پیش آمده، اقدام به برنامه ریزی اطلاعاتی کرد.
در این حال، ستوانیار «صباح یاسین» منشی اتاق عملیات لشکر 11 ـ آمد و خطاب به من گفت:
ـ قربان، اسم شما جزء فهرست دریافت کنندگان جدید مدال شجاعت قرار گرفته است.
با شنیدن این خبر، بسیار شگفت زده شدم.
از خود پرسیدم به چه عنوانی به ما مدال شجاعت می دهند؛ در حالی که ما از میدان نبرد گریخته ایم و خرمشهر را ایرانی ها از ما پس گرفته اند؟ نکند این اقدام، نقشه ای برای اعدام ما باشد؟
این سوالات و سوالات دیگر برای مدتی ذهن مرا مشغول کرده بود...
با یک خودروی بزرگ، به بغداد رفته، در منطقه «علاوی الحله» وارد ساختمان مجلس ملی شدم. پس از ورود به یک اتاق بزرگ، کار خواندن اسامی آغاز شد. یکی از اعضای کاخ جمهوری که فهرست اسامی را کنترل می کرد، پس از لحظاتی با صدای بلند گفت: «اسامی را به نوبت اعلام خواهیم کرد؛ هر کس نامش خوانده می شود، وارد این اتاق کوچک شود.»
با قرائت اسامی، هرکس که نامش خوانده می شد، وارد اتاق می شد، اما به هنگام خروج از اتاق رنگ پریده بود و ماجرات نداشتیم که درباره علت این امر سوال کنیم تا این که نوبت به من رسید و وارد اتاق شدم.
سربازی که در آن جا بود، به من گفت: «همه لباسهایت را در آور و آن جا بگذار.»
همین کار را کردم و به جز شورت، همه ی لباسهایم را آوردم.
اما سرباز گفت: «ببخشید قربان، حتی لباس زیر را هم در آورید. طبق دستور باید آن نیز بر تن نباشد.»
گیج شده بودم. برایم تعجب آور بود که حتی لباس زیر را باید در آورم. در جا خشکم زد و خون به چهره ام دوید. پس از یک ربع تامل و درنگ، یک افسر آمد و شروع به در آوردن لباس زیرم کرد و گفت:
«قربان، تمام افسران پیش از شما، لباس های زیرشان را بدون هیچ اعتراضی در
آورده اند.»
به هرحال، سربازان به بازرسی لباسهایم پرداختند. یک سرباز نیز شروع به بازرسی بدنی من کرد، آن چنان که گویی چیزی را پنهان کرده باشم.
پس از این مرحله، وارد اتاق دیگری شدم که در آن یک دستگاه الکترونیکی وجود داشت و به وسیله ی آن، اشیای پنهان در جسم انسان به خوبی نمایان می شد.
پس از این بازرس و تفتیش، نوبت دیدار با صدام فرا رسید. وقتی او را دیدم، با خود گفتم: خدایا! چقدر تلویزیون، حقایق مربوط به او را پنهان می سازد؟ او مردی بود با ساق پای کج و چهره ای سیاه که وقتی نزدیک او می شدی، علی رغم عطرهایی که استفاده کرده بود، بوی بدش، مشام را می آزرد.
وقتی نزدیکش شدم. به من گفت: «از کدام استان هستی؟» گفتم: «قربان، از دیاله.»
ـ دیاله، استان قهرمان پرور است و در این مورد، تاریخ درخشانی دارد. خوب ابوعلا، از قهرمانیهای گردانتان در نبرد خرمشهر برایمان بگو!
در آن شرایط خواستم از ته دل بخندم، زیرا ارتش عراق با آن شکست مفتضحانه در خرمشهر، واقعاً قهرمانی و دلاوری و پایداری خود را حسابی به معرض نمایش و اثبات گذاشته بود!
با آن که گردان ما تنها گردانی بود که در اوایل نبرد متلاشی شد، اما در این جا و در برابر صدام می بایست مطالب دروغینی به خورد صدام می دادم. بدین رو، در برابر حاضران گفتم:
ـ قربان، گردان ما نخستین گردانی بود که دشمن را کوبید و او را در مرزهایش زمین گیر کرد. در پل «طاهری»، ایرانی ها توان پیشروی نداشتند، زیرا گردان ما در کمین آنان بود. قربان، ما به خاطر عراق و شرافت آن، شهدایی را در خرمشهر تقدیم کردیم و تمام مقاومت و پایداری ما الهام گرفته از شجاعت و مواضع آشکار شما است.
صدام در حالی که لبخند می زد، گفت:
ـ آفرین به غیور مردان ... آفرین به فرزندان قعقاع، سعدبن ابی وقاص و عمر خطاب.
آن گاه هر یک از دریافت کنندگان مدال شجاعت شروع به نقل داستان های خیالی و کذب خود برای صدام کردند.
به نظر من، صدام از دروغین بودن آن ماجراها و داستان ها اطلاع داشت، اما می خواست خود را در برابر دوربین تلویزیون با صلابت و قدرتمند جلوه دهد.
روز بعد، تلویزیون، مراسم توزیع مدال ها و تصاویر ما را پخش کرد، اما مردم از خود می پرسیدند بذل و بخشش این مدال ها چه سودی دارد، در حالی که حقایق موجود در منطقه بیانگر این بود که خرمشهر به دست صاحبان اصلی و قانون آن باز گشته است؟!
یکی از افسران درباره ی این اقدام متناقض صدام معتقد بود که رهبری عراق قصد دارد روحیه ی پیروزی را در مردم و فرماندهان نگه دارد، سیاستی که بیشتر جنبه ی روانی و معنوی داشت، نه مادی، همان طور که «ماهر عبدالرشید» ـ فرمانده سپاه سوم ـ اظهار داشته بود: «مهم، حفظ خرمشهر نیست؛ بلکه حفظ روحیات نظامیان است.
پایان
منبع: کتاب ماموریت در خرمشهر، خاطرات سرهنگ عراقی صبار فلاح اللامی، ترجمه مهرداد آزاد، حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، اسفند ماه 1374