شهدا

دفاع‌مقدس

عکس‌ شهدا

[3 / 1 / 1396] مسئول خادمین یادمان فکه خبر داد؛
[3 / 1 / 1396] در محل عروج شهیدان باقری و بقایی عنوان شد؛
[2 / 1 / 1396] مروری کوتاه بر زندگی شهید «ماشاءالله جباری»؛
[2 / 1 / 1396] گردشگری جنگ؛
[2 / 1 / 1396] خاطره زهرا کشاورزیان؛
[2 / 1 / 1396] خاطرات اسارت؛
[3 / 1 / 1396] یک لحظه با شهدا؛
[2 / 1 / 1396] همسر شهید مدافع حرم حمید سیاهکالی؛
[2 / 1 / 1396] آیت الله حسینی بوشهری تاکید کرد؛
[2 / 1 / 1396] بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس طی بیانی ...
دلنوشته
<p>جنس خاطره هایی که من براتون تعریف میکنم یکم با مال بقیه فرق داره....<br />
من از کسی براتون حرف میزنم که با چشمای خودش پر پر شدن دوستاشو دید....<br />
از کسی میگم که نمونه والای فداکاری و گذشت، کسی که توی جبهه وقتی شیمایی زدن ماسک خودشو و در آورد داد به دوستش و خودش.....<br />
چند بار ترکش خورد و زخمی شد آخ نگفت محکم تر از قبل برای دفاع از سرزمین و کشورش برگشت....<br />
وقتی برگشت پیش خانواده و بچه هاش یه چند تا یادگاری براشون آورده بود: دوتا ترکش یکی تو چانه یکی تو کتفش با یکمی سرفه های نفس گیر و تاول روپوست که به خاطر نقل و نباتای شیمیایی بود که بعثی ها رزمنده ها رو مهمون میکردن، ولی بازم آخ نگفت...<br />
مردی بود برای خودش یه خانواده رو می چرخوند! ولی آروم آروم تازه اثرات شیمیایی شدن خودشو نشون داد نمیدونم نامردا چی به خورد رزمنده ها دادن که اینجوری نفس گیر شده بود....<br />
اینقدری بود که یه مرد و از پا درآره....<br />
مگه بابای من چند سالش بود؟! اصلا چرا بابای من این همه آدم؟!<br />
هر وقت این سوالا ذهنمو پر میکنه با ی جمله خودمو آروم میکنم:<br />
اونا رفتن که منو و امثال من بمونیم راه اونارو ادامه بدیم....<br />
ولی چرا الان بعضی ها رو آرمان شهدا پا میزارن و خونشونو نادیده میگیرن؟<br />
ما در قبال خون ریخته شده شهدا مسئولیم اگه اونا نبودن الان منی وجود نداشت تویی وجود نداشت که راحت بشیینه اینجا و هوای آزادی رو تو ریه هاش پر کنه....<br />
شهدا منتظرن....</p>
نویسنده : من و بابام

جنس خاطره هایی که من براتون تعریف میکنم یکم با مال بقیه فرق داره....
من از کسی براتون حرف میزنم که با چشمای خودش پر پر شدن دوستاشو دید....
از کسی میگم که نمونه والای فداکاری و گذشت، کسی که توی جبهه وقتی شیمایی زدن ماسک خودشو و در آورد داد به دوستش و خودش.....
چند بار ترکش خورد و زخمی شد آخ نگفت محکم تر از قبل برای دفاع از سرزمین و کشورش برگشت....
وقتی برگشت پیش خانواده و بچه هاش یه چند تا یادگاری براشون آورده بود: دوتا ترکش یکی تو چانه یکی تو کتفش با یکمی سرفه های نفس گیر و تاول روپوست که به خاطر نقل و نباتای شیمیایی بود که بعثی ها رزمنده ها رو مهمون میکردن، ولی بازم آخ نگفت...
مردی بود برای خودش یه خانواده رو می چرخوند! ولی آروم آروم تازه اثرات شیمیایی شدن خودشو نشون داد نمیدونم نامردا چی به خورد رزمنده ها دادن که اینجوری نفس گیر شده بود....
اینقدری بود که یه مرد و از پا درآره....
مگه بابای من چند سالش بود؟! اصلا چرا بابای من این همه آدم؟!
هر وقت این سوالا ذهنمو پر میکنه با ی جمله خودمو آروم میکنم:
اونا رفتن که منو و امثال من بمونیم راه اونارو ادامه بدیم....
ولی چرا الان بعضی ها رو آرمان شهدا پا میزارن و خونشونو نادیده میگیرن؟
ما در قبال خون ریخته شده شهدا مسئولیم اگه اونا نبودن الان منی وجود نداشت تویی وجود نداشت که راحت بشیینه اینجا و هوای آزادی رو تو ریه هاش پر کنه....
شهدا منتظرن....

ابزار هدایت به بالای صفحه